ระบบจัดเก็บข้อมูลทั้งสองประเภทนั้นรองรับวิธีการเข้าถึงของแอปพลิเคชันที่แตกต่างกัน ขั้นตอนแรกในการเลือกใช้ระบบจัดเก็บข้อมูลคือการพิจารณาว่าโปรแกรมที่มีอยู่ใช้ไดเร็กทอรี การเมานต์ และไฟล์ที่ใช้ร่วมกันหรือไม่
ขั้นแรก เรามาดูกันว่าแอปพลิเคชันนี้อ่านและเขียนข้อมูลอย่างไร
แอปพลิเคชันที่ต้องการเข้าถึง เปิด และแก้ไขไฟล์ เช่น โฟลเดอร์ในเครื่อง มักได้รับการออกแบบโดยใช้ส่วนต่อประสานระบบไฟล์ ส่วนจัดเก็บข้อมูลแบบอ็อบเจ็กต์จะจัดเก็บข้อมูลในรูปแบบของอ็อบเจ็กต์ ซึ่งสามารถอ่านได้ผ่านคีย์ของอ็อบเจ็กต์และส่วนต่อประสานบริการ
การบัญชีโดยอิงจากการใช้งานข้อมูล
ไดเร็กทอรีที่ใช้ร่วมกัน การกระจายทรัพยากรสื่อ และการจัดเก็บถาวรระยะยาวมีรูปแบบการอ่าน/เขียนที่แตกต่างกัน บันทึกขนาดไฟล์แต่ละไฟล์ ความถี่ในการเข้าถึง และปริมาณการดาวน์โหลดแยกกัน จากนั้นเปรียบเทียบวิธีการจัดการและค่าใช้จ่ายรายเดือน
| รายการเปรียบเทียบ | การจัดเก็บไฟล์ | การจัดเก็บวัตถุ |
|---|---|---|
| คำนิยาม | ข้อมูลจะถูกจัดเก็บในรูปแบบของโครงสร้างไดเร็กทอรีไฟล์ ซึ่งรองรับการเข้าถึงระบบไฟล์แบบดั้งเดิม (เช่น NFS และ SMB) | ข้อมูลจะถูกจัดเก็บในรูปแบบ "อ็อบเจ็กต์" โดยแต่ละอ็อบเจ็กต์จะประกอบด้วยข้อมูล เมตาเดตา และตัวระบุเฉพาะ (เช่น การจัดเก็บข้อมูลแบบคีย์-ค่า) |
| โครงสร้างการจัดเก็บ | โครงสร้างไดเร็กทอรีแบบลำดับชั้น (แบบต้นไม้) | เนมสเปซแบบแบนราบ (บัคเก็ต + คีย์ออบเจ็กต์) |
| โปรโตคอลการเข้าถึง | NFS, SMB/CIFS และโปรโตคอลไฟล์อื่นๆ | API แบบ HTTP/REST (เช่น โปรโตคอล S3) |